Θηλώματα: αιτίες και θεραπεία

Τα θηλώματα είναι καλοήθεις αναπτύξεις στο δέρμα ή στους βλεννογόνους που εμφανίζονται λόγω της αυξημένης αναπαραγωγής και ανάπτυξης των κυττάρων του επιθηλιακού ιστού. Ο σχηματισμός τέτοιων αναπτύξεων συμβαίνει όταν ο ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV) εισέρχεται στο σώμα του ασθενούς. Σε πολλές περιπτώσεις, ο σχηματισμός παθολογικών στοιχείων συμβαίνει μόνο αρκετά χρόνια μετά τη μόλυνση του ανθρώπινου σώματος από τον HPV.

Αιτίες θηλωμάτων

Η κύρια αιτία των θηλωμάτων είναι ο HPV και πιο συχνά ένα άτομο που έχει μολυνθεί από αυτόν τον ιό δεν γνωρίζει την παρουσία αυτής της παθολογίας. Σήμερα, πάνω από το 30% των κατοίκων του κόσμου έχουν διάφορους τύπους ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων, όχι μόνο σε ενήλικες ασθενείς, αλλά και σε παιδιά (συμπεριλαμβανομένων των βρεφών) ακόμη και σε ηλικιωμένους.

Συχνή αιτία εκδήλωσης των συμπτωμάτων του HPV είναι η αποδυνάμωση της προστατευτικής λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος του ανθρώπινου οργανισμού. Επί του παρόντος, οι δερματολόγοι εντοπίζουν περίπου 60 τύπους αυτού του ιού, αλλά μόνο το 50% από αυτούς είναι επικίνδυνοι ή εξαιρετικά επικίνδυνοι για την υγεία και τη ζωή του ασθενούς.

Παράγοντες που προκαλούν μόλυνση του ανθρώπινου σώματος με HPV περιλαμβάνουν:

• Εγκυμοσύνη και τοκετός γυναίκας φέρουσας τον ιό. Εάν μια έγκυος έχει HPV, το μωρό της μπορεί επίσης να μολυνθεί με HPV μετά τη γέννηση.
• Εξασθένηση του ανοσοποιητικού συστήματος. Η παθολογία μπορεί να μην εκδηλωθεί με κανέναν τρόπο για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς θα καταστέλλεται από τις προστατευτικές λειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος. Όταν η ένταση της προστασίας μειώνεται, ο ιός γίνεται πιο ενεργός στο σώμα του ξενιστή. Η κατάσταση της ανοσίας επηρεάζεται από ασθένειες και λοιμώξεις του παρελθόντος, ανεπάρκειες βιταμινών, στρες και νευρικές καταστροφές, έλλειψη ύπνου και ξεκούρασης.
• Κακές συνήθειες. Η συνεχής κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και το κάπνισμα δεν είναι μόνο επιβλαβής για την υγεία ολόκληρου του οργανισμού, αλλά και αυξημένο κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου και νεοπλασμάτων (τόσο καλοήθων όσο και κακοήθων).
• Άσχημη σεξουαλική επαφή. Η ποικίλη σεξουαλική ζωή και η συχνή αλλαγή συντρόφου αποτελεί υψηλό κίνδυνο μόλυνσης από τον ιό HPV, καθώς τέτοιες ασθένειες συχνά μεταδίδονται από άτομο σε άτομο μέσω της σεξουαλικής επαφής. Η παρουσία συνοδών ασθενειών αυξάνει σημαντικά τον ρυθμό ανάπτυξης του ιού των θηλωμάτων μετά τη μόλυνση.
• Σεξουαλική επαφή με άτομο που μεταφέρει τον ιό. Τα θηλώματα μπορεί να εμφανιστούν σε ένα υγιές άτομο μετά από σεξουαλική επαφή (κολπική, πρωκτική, στοματική) με φορέα HPV.
• Μολυσματικές ασθένειες με τις οποίες μπορεί να μολυνθεί ένα υγιές άτομο κατά τη σεξουαλική επαφή. Παθογόνοι μικροοργανισμοί όπως τα χλαμύδια, οι γονόκοκκοι και η κάντιντα μπορούν να προκαλέσουν την εμφάνιση ΣΜΝ: χλαμύδια, γονόρροια, καντιντίαση.

Έμμεσοι παράγοντες που μπορούν να οδηγήσουν στην ενεργοποίηση του HPV στον οργανισμό του φορέα είναι η χρήση από του στόματος αντισυλληπτικών, η μακροχρόνια αντιβιοτική θεραπεία για παθήσεις του γαστρεντερικού σωλήνα, το πρόσφατο βαθύ νευρο-συναισθηματικό σοκ ή η γρίπη.

Τύποι και συμπτώματα θηλώματος

Η κλινική εικόνα (σημεία) της παθολογίας θα εξαρτηθεί από τον τύπο των θηλωμάτων σε έναν συγκεκριμένο ασθενή. Προς το παρόν, οι ειδικοί διακρίνουν τα απλά (συνηθισμένα και χυδαία), τα πελματιαία, τα επίπεδα, τα νηματοειδή και τα γεννητικά θηλώματα.

Απλά θηλώματα

Τα απλά θηλώματα χωρίζονται σε συνηθισμένα και χυδαία. Στις περισσότερες περιπτώσεις, εμφανίζονται στο δέρμα ή στους βλεννογόνους με την ανάπτυξη των στελεχών HPV 26-29, 41, 63 και 77.

Σε πολλές περιπτώσεις, τα χυδαία θηλώματα εντοπίζονται στην περιοχή των δακτύλων και μεταξύ τους, στο πίσω μέρος των παλαμών. Τέτοιοι σχηματισμοί μπορούν επίσης να εμφανιστούν σε μικρούς ασθενείς, ειδικά στα γόνατα (τα μωρά δεν ξέρουν ακόμη πώς να περπατούν, έτσι σέρνονται και μέσω μικρών ρωγμών στο δέρμα των γονάτων, μπορεί εύκολα να εμφανιστεί μόλυνση με τον ιό των θηλωμάτων).

Τα συνηθισμένα θηλώματα μπορούν να αντιπροσωπεύονται από μεμονωμένα ή πολλαπλά στοιχεία. Στη δεύτερη περίπτωση, δευτερογενείς αυξήσεις εμφανίζονται γρήγορα δίπλα στην πρωτογενή ανάπτυξη.

Πελματιαία θηλώματα

Νεοπλάσματα στα πόδια αναπτύσσονται σε άτομα με 1-2 και 4 στελέχη HPV. Τέτοια στοιχεία μοιάζουν με κάλους, αλλά η παρουσία θηλωμάτων υποδεικνύεται από σημεία όπως εξωτερική ομοιότητα με χυδαία θηλώματα, οδυνηρές αισθήσεις όταν ασκείται πίεση στο σχηματισμό παπουτσιών και απουσία φυσικού μοτίβου δέρματος (διατηρείται παρουσία κάλων).

Τα πελματιαία θηλώματα είναι ικανά για ανεξάρτητη καταστροφή, ειδικά εάν ο ασθενής είναι μικρό παιδί. Συχνά σχηματίζονται μικρές φυσαλίδες γύρω από το πρωτεύον στοιχείο, οι οποίες σύντομα μεταμορφώνονται σε νέα θηλώματα (μωσαϊκό θηλωμάτωση).

Επίπεδα θηλώματα

Αυτοί οι σχηματισμοί ονομάζονται έτσι λόγω της ελάχιστης (όχι περισσότερο από μερικά χιλιοστά) προεξοχής πάνω από το δέρμα. Έχουν στρογγυλό ή επίμηκες οβάλ σχήμα και εντοπίζονται στο πρόσωπο (ιδιαίτερα γύρω από τα χείλη), στο άνω στήθος και στα εξωτερικά γεννητικά όργανα. Συχνά επίπεδα θηλώματα διαγιγνώσκονται σε ασθενείς στην περιοχή του τραχήλου της μήτρας.

Τα στενά εντοπισμένα θηλώματα αυτού του τύπου μπορούν να συγχωνευθούν σε ένα μόνο μεγάλο στοιχείο, λόγω του οποίου οραματίζονται σαφώς στο δέρμα. Έχουν χρώμα σάρκας (ή ελαφρώς πιο σκούρα).

Νηματοειδή θηλώματα

Οι νηματώδεις αναπτύξεις (ακροχόρδιες) έχουν επίμηκες, επίμηκες σχήμα και λεπτό μίσχο (το τμήμα που τις συνδέει με το δέρμα). Εμφανίζονται σε άτομα που έχουν μολυνθεί από τα στελέχη 2 και 7 του HPV. Στην αρχή μοιάζουν με ένα μικρό εξόγκωμα στο δέρμα, το οποίο τελικά εκτείνεται και κρεμάει.

Μυτερά θηλώματα

Οι μυτερές αναπτύξεις (κονδυλώματα) είναι θηλώδη στοιχεία που μπορούν να παρουσιαστούν μεμονωμένα ή πολλαπλά. Καθώς τα κονδυλώματα μεγαλώνουν, συγχωνεύονται μεταξύ τους, γι' αυτό και η επιφάνειά τους έχει πιο λαμπερό χρώμα και θυμίζει κοκοροκάρυδο.

Τα θηλώματα των γεννητικών οργάνων προκαλούνται μόνο από σεξουαλικά μεταδιδόμενους τύπους του ιού. Εντοπίζονται στην περιοχή των γεννητικών οργάνων και στον πρωκτό, στη βουβωνική χώρα. Στους άνδρες μπορούν να εμφανιστούν στο πέος και στο εσωτερικό της ουρήθρας, στις γυναίκες - στον κόλπο και τον τράχηλο.

Τα κονδυλώματα χαρακτηρίζονται από επιταχυνόμενη ανάπτυξη, επομένως η σύντηξη μεμονωμένων στοιχείων και η κάλυψη μεγάλου μέρους του υγιούς μαλακού ιστού συχνά διαρκεί μόνο λίγες ημέρες. Επίσης, αυτοί οι σχηματισμοί είναι επιρρεπείς σε υποτροπή (υποτροπή) μετά τη θεραπεία. Συχνά, οι εξετάσεις αποκαλύπτουν συνοδές παθολογίες (χλαμύδια, μυκοπλάσμωση).

Τύποι θηλωμάτων

Σύμφωνα με τους ειδικούς, σήμερα υπάρχουν περισσότεροι από 100 διαφορετικοί τύποι ιών των ανθρωπίνων θηλωμάτων. Όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά κλινικά σημεία της παθολογίας θα εξαρτηθούν από τον συγκεκριμένο τύπο του HPV που έχει εισέλθει στο σώμα του ασθενούς.

Ορισμένοι τύποι ιών θηλωμάτων είναι απολύτως ασφαλείς για την ανθρώπινη υγεία και οι εξωτερικές εκδηλώσεις τους με τη μορφή ορισμένων στοιχείων εξαλείφονται επιτυχώς χρησιμοποιώντας τεχνικές αισθητικής ιατρικής. Υπάρχουν όμως τύποι HPV με υψηλή ογκογονικότητα που μπορούν να προκαλέσουν το σχηματισμό κακοήθων ογκολογικών όγκων στο σώμα.

Η ογκογόνος ταξινόμηση του HPV είναι μια διαίρεση των τύπων του ιού, λαμβάνοντας υπόψη τον κίνδυνο ανάπτυξης κακοήθων όγκων ανάλογα με τον υποτύπο. Συνολικά, υπάρχουν 4 ομάδες HPV ανάλογα με την ογκογονικότητα: μη ογκογόνος (χωρίς κίνδυνο), με χαμηλό, μεσαίο, υψηλό ογκογόνο κίνδυνο.

Μη ογκογόνος ομάδα

Τα μη ογκογόνα στελέχη του HPV περιλαμβάνουν 1-5, 7, 10, 12, 14-15, 17, 19, 20-24, 26-29, 57. Αυτοί οι τύποι ιών θηλωμάτων προκαλούν ανομοιόμορφα γκρίζα κονδυλώματα, «κρεζοκονδυλώματα», πολλαπλές αναπτύξεις φυτών διαφορετικών σχημάτων

Ομάδα με χαμηλό ογκογόνο κίνδυνο

Αυτά περιλαμβάνουν στελέχη HPV 6, 11, 42-44, 53-55. Τα δύο πρώτα στελέχη είναι ιδιαίτερα κοινά και συχνά σχετίζονται με κονδυλώματα του τραχήλου της μήτρας. Τέτοιες αναπτύξεις συνιστώνται για αφαίρεση.

Ομάδα με μέσο ογκογόνο κίνδυνο

Αυτά περιλαμβάνουν τα στελέχη HPV 31, 33, 35, 52 και 58. Το στέλεχος 31 είναι το πιο κοινό και επικίνδυνο. προκαλεί την εμφάνιση λείων όζων στους βλεννογόνους των εξωτερικών γεννητικών οργάνων (βοβενοειδής θηλωμάτωση). Μεταμορφώνεται πρώτα σε καλοήθη και μετά σε κακοήθη όγκο, αλλά στα αρχικά στάδια εξαλείφεται με ανοσοδιεγερτική θεραπεία.

Ομάδα με υψηλό ογκογόνο κίνδυνο

Τα πιο επικίνδυνα στελέχη HPV είναι 16, 18, 36, 39, 45, 51, 56, 59 και 68. Ιδιαίτερος κίνδυνος ογκογονικότητας σχετίζεται με τα στελέχη 16 και 18 (ογκολογία τραχήλου), 51 (επίπεδα κονδυλώματα, βοενοειδής βλατίτιδα). Αυτές οι τρεις μορφές προκαλούν μια προκαρκινική κατάσταση και απαιτούν ταχεία θεραπεία.

Πώς μεταδίδονται τα θηλώματα;

Ο ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων μεταδίδεται μέσω της επαφής και της οικιακής επαφής μέσω χειραψίας, όταν χρησιμοποιείτε προϊόντα προσωπικής υγιεινής (πετσέτα, σαπούνι, πετσέτα) από πολλά άτομα, όταν χρησιμοποιείτε ρούχα κάποιου άλλου (κυρίως εσώρουχα), όταν επισκέπτεστε ένα δημόσιο μπάνιο.

Ο HPV μεταδίδεται επίσης σεξουαλικά και σε αυτή την περίπτωση αυξάνεται η πιθανότητα μόλυνσης με ογκογόνο τύπο παθολογίας. Ιδιαίτερα κινδυνεύουν τα άτομα που είναι ασύστολα και αλλάζουν συνεχώς σεξουαλικούς συντρόφους, οι ομοφυλόφιλοι άντρες (η ομοφυλοφιλική επαφή μπορεί εύκολα να τραυματίσει το δέρμα ή τη βλεννογόνο μεμβράνη).

Εάν ένας από τους συντρόφους έχει κονδυλώματα, ο δεύτερος (υγιής) σύντροφος διατρέχει τον κίνδυνο να μολυνθεί από τον ιό HPV, καθώς τα θηλώματα των γεννητικών οργάνων τραυματίζονται εύκολα και είναι εξαιρετικά μεταδοτικά στοιχεία.

Εάν μια έγκυος έχει ιό των θηλωμάτων, μπορεί να μεταδοθεί στο μωρό, ειδικά κατά τη διέλευση του παιδιού από το κανάλι γέννησης της μητέρας (κατά τη διάρκεια του τοκετού) ή κατά τη διάρκεια της γαλουχίας. Η κληρονομικότητα του HPV από τη μητέρα στο παιδί είναι δυνατή μόνο εάν η πρώτη έχει εξωτερικές αλλαγές στα γεννητικά όργανα χαρακτηριστικές της παθολογίας.

Η μόλυνση των νεογνών κατά τον τοκετό οδηγεί συχνά στην ανάπτυξη θηλωμάτωσης του λάρυγγα και επακόλουθη βαθιά έκπτωση της αναπνευστικής λειτουργίας.

Λόγοι πιθανού μαυρίσματος των θηλωμάτων

Το μαύρισμα του θηλώματος στο δέρμα ή στους βλεννογόνους μπορεί να συμβεί στις ακόλουθες περιπτώσεις:

• η αρχή μιας μολυσματικής διαδικασίας στο ανθρώπινο σώμα.
• τραυματισμός σε παθολογικό στοιχείο.
• φορώντας άβολα και στενά ρούχα που τρίβονται πάνω στο θηλώμα.
• προσπαθεί να αφαιρέσει τα θηλώματα χρησιμοποιώντας καυτηριασμό με υγροποιημένο άζωτο, ανεξάρτητη χρήση λαϊκών συνταγών με ξύδι, αλκάλια, φαινόλη.
• λήψη ορισμένων φαρμάκων που προκάλεσαν νέκρωση της ανάπτυξης.
• σχηματισμός αιμαγγειώματος (καλοήθης όγκος στα παιδιά).

Μερικές φορές το μαύρισμα ενός νεοπλάσματος μπορεί να σημαίνει θετικές αλλαγές, για παράδειγμα, την ομαλοποίηση της ορμονικής ισορροπίας του σώματος, στην οποία αποκαθίστανται οι προστατευτικές λειτουργίες του ανοσοποιητικού συστήματος, καθώς και το επακόλουθο σκούρο και θάνατο του θηλώματος.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα μαυρισμένα θηλώματα μπορεί να στεγνώσουν μόνα τους και στη συνέχεια να πέσουν. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα πρέπει να επεξεργαστείτε την περιοχή όπου το στοιχείο αποκόπτεται με ένα αντισηπτικό διάλυμα για να αποφύγετε τη διείσδυση παθογόνων μικροοργανισμών και να σφραγίσετε αυτήν την περιοχή με επίδεσμο. Εάν στη συνέχεια παρατηρηθεί φυσιολογική επούλωση του τραύματος και δεν εμφανιστούν παθολογικές αλλαγές, αυτό υποδηλώνει τον θάνατο της εστίας του ιού και την πλήρη εξάλειψη της ανάπτυξης.

Συμβαίνει ότι το μαύρισμα ενός νεοπλάσματος αποδεικνύεται ότι είναι σημάδι της μετατροπής του σε κακοήθη όγκο. Ως εκ τούτου, οι δερματολόγοι και οι ογκολόγοι συνιστούν την έγκαιρη αφαίρεση των θηλωμάτων στο δέρμα ή τους βλεννογόνους, χωρίς να περιμένουν δυσάρεστα και επικίνδυνα συμπτώματα (πόνος, μαύρισμα, αλλαγές στο μέγεθος του στοιχείου).

Εάν το θηλώμα έχει μαυρίσει και έχει στεγνώσει, αλλά παραμένει, πρέπει να αναζητήσετε ιατρική βοήθεια. Ο γιατρός θα εξετάσει τον ασθενή, θα συνταγογραφήσει τις απαραίτητες εξετάσεις για να εντοπίσει τον κίνδυνο αλλαγών στην εκπαίδευση και θα συνταγογραφήσει ένα κατάλληλο ατομικό πρόγραμμα θεραπείας.

Μέθοδοι υλικού για τη θεραπεία των θηλωμάτων

Οι σύγχρονες τεχνικές υλικού καθιστούν δυνατή την απαλλαγή από τα θηλώματα, ενώ σταματούν την εξάπλωση και την επανεμφάνιση της νόσου. Οι τεχνολογίες υλικού για τη θεραπεία των θηλωμάτων περιλαμβάνουν την κρυοκαταστροφή, την ηλεκτροπηξία, την ακτινοχειρουργική και την αφαίρεση με λέιζερ.

Κρυοκαταστροφή

Η κρυοκαταστροφή είναι μια διαδικασία κατά την οποία ο ιστός εκτίθεται σε χαμηλές θερμοκρασίες, γεγονός που οδηγεί στην καταστροφή παθογόνων δομών. Η υψηλής ποιότητας κρυοκαταστροφή του θηλώματος όχι μόνο σας επιτρέπει να σταματήσετε την ανάπτυξη και την ανάπτυξη του στοιχείου, αλλά επίσης αποτρέπει την επανεμφάνισή του.

Με τη βοήθεια της κρύας θεραπείας, τα καλοήθη και επίπεδα νεοπλάσματα και οι όγκοι στους βλεννογόνους διαφόρων οργάνων εξαλείφονται αποτελεσματικά.

Η διαδικασία κατάψυξης των θηλωμάτων με υγρό άζωτο πραγματοποιείται διαδοχικά σε 3 στάδια:

1. Προκαταρκτικό στάδιο. Εάν ο ασθενής έχει μειωμένο κατώφλι πόνου, το μέγεθος του όγκου είναι μεγάλο ή εντοπίζεται σε ευαίσθητες περιοχές, χρησιμοποιείται αναισθησία. Η τοπική αναισθησία χρησιμοποιείται επίσης όταν εκτελείται κρυοκαταστροφή για ένα παιδί για να αποφευχθούν δυσάρεστες αισθήσεις και ενόχληση.
2. Στάδιο κατάψυξης ιστών. Στην προβληματική περιοχή όπου βρίσκεται το θηλώμα εφαρμόζεται ειδικό απλικατέρ, με τη βοήθεια του οποίου εφαρμόζεται υγρό άζωτο στον ιστό. Κατά τη διάρκεια μιας συνεδρίας 2 λεπτών, ο ασθενής μπορεί να αισθανθεί ένα ελαφρύ μυρμήγκιασμα στην περιοχή της θεραπείας με κρύο.
3. Το τελικό στάδιο. Αφού πραγματοποιήσει χειρισμούς με υγρό άζωτο, ο ειδικός επεξεργάζεται την περιοχή θεραπείας με απολυμαντική σύνθεση.

Ηλεκτροπηξία

Η ηλεκτροπηξία είναι μια διαδικασία κατά την οποία οι καλοήθεις όγκοι καυτηριάζονται ή εξαλείφονται εκθέτοντας την πάσχουσα περιοχή σε ηλεκτρικό ρεύμα ορισμένης ισχύος και συχνότητας. Η ηλεκτροπήξη για τη θεραπεία των θηλωμάτων πραγματοποιείται χρησιμοποιώντας μια συσκευή με ηλεκτρόδιο/βρόχο που θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες υπό την επίδραση ηλεκτρικού ρεύματος.

Η τεχνική εκτέλεσης χειρισμών εξαρτάται από το πάχος, το μέγεθος και το σχήμα του παθολογικού στοιχείου. Ο ειδικός επιλέγει το εξάρτημα συσκευής που είναι πιο κατάλληλο για απόδοση, με τη βοήθεια του οποίου ελέγχει τις παραμέτρους του ηλεκτρικού ρεύματος (ισχύς, συχνότητα) για ηλεκτροπηξία.

Ειδικά εξαρτήματα που μοιάζουν με μεταλλικό βρόχο ή ηλεκτρόδιο με σφαιρική πάχυνση στο άκρο σας επιτρέπουν να κατευθύνετε το αποτέλεσμα αυστηρά στην πληγείσα περιοχή. Πριν από τη διαδικασία, οι ενήλικες ασθενείς λαμβάνουν τοπική αναισθησία, τα παιδιά λαμβάνουν γενική αναισθησία.

Χρησιμοποιώντας ένα ηλεκτρόδιο ή βρόχο, ο γιατρός ενεργεί στον όγκο ή αφαιρεί το στέλεχος του και στη συνέχεια καίει το στοιχείο (ή τη βάση του) χρησιμοποιώντας συνεχές ή εναλλασσόμενο ρεύμα υψηλής συχνότητας. Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, τα δερματικά τριχοειδή πήζουν, γεγονός που μειώνει τον κίνδυνο αιμορραγίας και απολυμαίνει το περίβλημα για να αποτρέψει τη μόλυνση του τραύματος. Μετά την εξάλειψη του θηλώματος, γίνεται αντισηπτική θεραπεία της επιθυμητής περιοχής.

Ακτινοχειρουργική

Κατά τη διάρκεια της θεραπείας με ραδιοκύματα, ένα ηλεκτρόδιο κατευθύνεται στην περιοχή του θηλώματος (δεν αγγίζει το περίβλημα), εκπέμποντας ενέργεια υψηλής συχνότητας. Ένα ρεύμα ραδιοκυμάτων χαμηλής θερμοκρασίας και υψηλής συχνότητας περνά μέσα από τον ιστό και αποκόπτει τα παθολογικά κύτταρα χωρίς να βλάπτει τον υγιή μαλακό ιστό. Η τεχνική είναι αρκετά ριζοσπαστική, αλλά ιδιαίτερα αποτελεσματική.

Στη συνέχεια, ο ειδικός κατευθύνει ένα ηλεκτρόδιο βολφραμίου στην περιοχή όπου εντοπίζεται το στοιχείο, μέσω του οποίου ο επιθηλιακός ιστός της ανάπτυξης θερμαίνεται και υποβάλλεται σε πλήρη καταστροφή. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, οι κοντινές αγγειακές δομές καυτηριάζονται για να αποφευχθεί η αιμορραγία. Ένα τραύμα παραμένει στη θέση του αφαιρεθέντος σχηματισμού. Μετά την αφαίρεση, οι παθολογικοί ιστοί μπορούν να σταλούν για ιστολογική ανάλυση.

Μετά την ολοκλήρωση των χειρισμών, ο ασθενής πηγαίνει σπίτι του. Ο γιατρός τον ενημερώνει εκ των προτέρων για τους κανόνες φροντίδας της περιοχής του τραύματος. Το πλύσιμο της περιοχής θεραπείας κατά την περίοδο αποκατάστασης γίνεται χωρίς πετσέτα με ζεστό νερό και σαπούνι. Αυτή τη στιγμή, θα πρέπει να αποφεύγετε να επισκέπτεστε τη σάουνα, το λουτρό, το σολάριουμ και την παραλία (αποφύγετε την έκθεση στο άμεσο ηλιακό φως στα χαρτομάντιλα).

Για να απολυμάνετε την πληγή, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα διάλυμα υπερμαγγανικού καλίου. Θα χρειαστεί επίσης να αποφύγετε προσωρινά την εφαρμογή καλλυντικών συνθέσεων στην περιοχή της διαδικασίας.

Μετά τη συνεδρία, ο γιατρός μπορεί να συνταγογραφήσει στον ασθενή αντιιικά φάρμακα και σύμπλοκα βιταμινών-μετάλλων για να μειώσει την πιθανότητα υποτροπών του θηλώματος. Η κρούστα που σχηματίζεται στην πληγή ξεκολλάει μόνη της μετά από περίπου μια εβδομάδα. Εάν εμφανιστεί ερυθρότητα, πάχυνση ή πρήξιμο των ιστών στην πληγείσα περιοχή, συνιστάται να επισκεφθείτε έναν ειδικό.

Αφαίρεση με λέιζερ

Η αφαίρεση των θηλωμάτων με χρήση λέιζερ είναι μια σύγχρονη και αρκετά κοινή θεραπευτική επιλογή για αυτή την παθολογία. Η διαδικασία δεν είναι περίπλοκη και διαρκεί περίπου 15 λεπτά (κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ένα από τα στοιχεία υποβάλλεται σε πλήρη επεξεργασία).

Πριν ξεκινήσει η διαδικασία, ο γιατρός πραγματοποιεί αντισηπτική θεραπεία της περιοχής της προγραμματισμένης διόρθωσης και εφαρμόζει αναισθητική σύνθεση (ειδικά εάν ο ουδός πόνου του ασθενούς είναι χαμηλός).

Η διαδικασία δεν προκαλεί έντονο πόνο, αλλά ορισμένοι ασθενείς μπορεί να εμφανίσουν κάποια ενόχληση. Η καταστροφή των θηλωμάτων με λέιζερ περιλαμβάνει την καύση του όγκου με ακτίνα λέιζερ. Κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, το περιεχόμενο των κυττάρων εξατμίζεται στρώμα προς στρώμα, με αποτέλεσμα την πλήρη απομάκρυνση του παθολογικού στοιχείου.

Ένα μικρό τραύμα παραμένει στην περιοχή όπου εντοπίζεται ο σχηματισμός μετά από χειρισμό με λέιζερ. Ο γιατρός δίνει συστάσεις για τη σωστή φροντίδα της πληγείσας περιοχής και στέλνει τον ασθενή στο σπίτι.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η αφαίρεση θηλωμάτων με λέιζερ σας επιτρέπει να επιτύχετε ένα μόνιμο αποτέλεσμα χωρίς υποτροπές. Για να ελαχιστοποιήσετε τον κίνδυνο μιας διαδικασίας κακής ποιότητας, επιλέξτε προσεκτικά μια κλινική και έναν ειδικό, ζητήστε να δείτε τις άδειες και τα προσόντα του γιατρού, ελέγξτε πληροφορίες σχετικά με τον εξοπλισμό που χρησιμοποιείται και βρείτε κριτικές στο Διαδίκτυο.

Φαρμακευτική θεραπεία των θηλωμάτων

Για τη θεραπεία των θηλωμάτων, χρησιμοποιούνται ορισμένα φαρμακευτικά φάρμακα και άλλες βοηθητικές ενώσεις, τα οποία όχι μόνο είναι διαθέσιμα, αλλά είναι και πολύ αποτελεσματικά κατά των αυξήσεων.

Αξίζει να γίνει κατανοητό ότι η εξάλειψη των ορατών σημείων θηλώματος δεν υποδηλώνει πάντα την πλήρη αφαίρεση του ιού. Το τελευταίο είναι ανθεκτικό στη θεραπεία, επομένως ο κίνδυνος υποτροπής είναι υψηλός. Για μέγιστα αποτελέσματα και πλήρη θεραπεία, απαιτείται συνολική επίδραση στην πηγή του προβλήματος, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ανοσοτροποποιητικών και αντιιικών φαρμάκων.

Celandine

Στις αλυσίδες φαρμακείων μπορείτε να αγοράσετε μια σύνθεση σχεδιασμένη για την αφαίρεση των κονδυλωμάτων και άλλων παθολογικών στοιχείων του δέρματος. Το φάρμακο περιέχει ένα εκχύλισμα ενός φαρμακευτικού φυτού (σελαντίνη), καθώς και αλκάλια νατρίου και καλίου, η δράση των οποίων δημιουργεί τοπικό έγκαυμα στην περιοχή ανάπτυξης του ιστού.

Το φάρμακο πρέπει να χρησιμοποιείται ως εξής: πρώτα, το δέρμα γύρω από το θήλωμα πρέπει να καλύπτεται με μια θρεπτική κρέμα και, στη συνέχεια, το φάρμακο πρέπει να εφαρμόζεται στο νεόπλασμα, χρησιμοποιώντας μια ειδική σπάτουλα (περιλαμβάνεται στη σύνθεση). Αλλά μια τέτοια θεραπεία έχει μια παρενέργεια (είναι δυνατή η δημιουργία ουλών στην περιοχή που αντιμετωπίστηκε με αυτό το φάρμακο).

Οι συνθέσεις με βάση το σελαντίνη μπορούν να δώσουν είτε ένα έντονο αποτέλεσμα είτε ένα ελάχιστο αποτέλεσμα, επειδή διαφορετικοί κατασκευαστές χρησιμοποιούν διαφορετικές συγκεντρώσεις ενεργών αλκαλίων.

Καστορέλαιο

Αυτό το προϊόν περιέχει κόκκους, γι' αυτό χρησιμοποιείται ενεργά για την αφαίρεση των πελματιαίων θηλωμάτων. Για να το χρησιμοποιήσετε, πρέπει πρώτα να ατμίσετε το δέρμα στα πόδια σας, στη συνέχεια να εφαρμόσετε το λάδι στην προβληματική περιοχή των ποδιών σας και να καλύψετε την περιοχή με μια ταινία. Μετά από 30 λεπτά, μπορείτε να αφαιρέσετε το έμπλαστρο και να ξύσετε προσεκτικά το παθολογικό στοιχείο. Η διαδικασία θα χρειαστεί να πραγματοποιηθεί περίπου 10 φορές για να επιτευχθεί τουλάχιστον το ελάχιστο αποτέλεσμα.

Το καστορέλαιο δεν είναι μια αποδεδειγμένα αποτελεσματική θεραπεία για τα θηλώματα, αλλά βοηθά στη σημαντική απαλότητα του τραχιού δέρματος και στην ίδια την ανάπτυξη στα πέλματα των ποδιών.

Πρόληψη των θηλωμάτων

Σύμφωνα με έρευνες, τουλάχιστον το 75% του ανθρώπινου πληθυσμού έχει μολυνθεί από τον HPV. Αυτό σημαίνει ότι το 25% δεν έχει ακόμη αυτόν τον ιό στον οργανισμό του, άρα μπορεί να αποφύγει την εμφάνιση θηλωμάτων αν δεν επιτρέπει τη μόλυνση. Για να το κάνετε αυτό θα πρέπει:

• Περπατήστε σε δημόσιους χώρους με υψηλή υγρασία (μπάνια, πισίνες, θαλάσσια πάρκα) μόνο με παπούτσια, καθώς ο HPV αισθάνεται άνετα μέσα σε αυτά και μολύνει εύκολα τους ανθρώπους.
• Προσπαθήστε να μην επικοινωνείτε με άτομα που έχουν πολλά θηλώματα και μην χρησιμοποιείτε τα προσωπικά τους αντικείμενα.
• Χρησιμοποιήστε προστασία κατά τη σεξουαλική επαφή (δυστυχώς, αυτό μειώνει μόνο τον κίνδυνο μόλυνσης, αλλά δεν τον μειώνει στο μηδέν).
• Τηρείτε τους κανόνες προσωπικής υγιεινής - αερίστε τα παπούτσια σας, απολυμάνετε τα μπάνια, πλένεστε τακτικά, χρησιμοποιείτε προσωπική πετσέτα.

Ωστόσο, ακόμα κι αν έχετε ήδη μολυνθεί από τον HPV, μπορείτε να αποτρέψετε το σχηματισμό θηλωμάτων. Τα κονδυλώματα εμφανίζονται λόγω εξασθενημένου σώματος, οπότε αν το ανοσοποιητικό σας είναι ισχυρό, δεν θα αναπτύξετε θηλώματα.

Για να υποστηρίξετε τη φυσική άμυνα του οργανισμού, θα πρέπει:

• Μην κρυώνετε υπερβολικά, ιδιαίτερα προσπαθήστε να κρατάτε τα πόδια και το στήθος σας ζεστά.
• Τρώτε σωστά και ισορροπημένα.
• Αποφύγετε το σοβαρό και επίμονο στρες.
• Μην τρώτε πολύ γλυκό, πικάντικο ή αλμυρό φαγητό.
• Αποφύγετε μολυσματικές ασθένειες (κρυολόγημα, γρίπη.)
• Λαμβάνετε φάρμακα μόνο σύμφωνα με τις οδηγίες του γιατρού σας.
• Μην καπνίζετε ή πίνετε αλκοόλ πολύ συχνά.
• Περπατήστε περισσότερο στον καθαρό αέρα, μην παραμελείτε τη σωματική δραστηριότητα.
• Αερίζετε τακτικά το διαμέρισμα ή το σπίτι σας.
• Αντιμετωπίστε αμέσως τυχόν ασθένειες, μην υποφέρετε από αυτές "στα πόδια σας", ακόμη και με κοινό κρυολόγημα, επισκεφτείτε έναν γιατρό.
• Εάν τα κρυολογήματα έρχονται το ένα μετά το άλλο, είναι καλύτερο να επισκεφτείτε έναν ανοσολόγο.

Θα πρέπει να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί με το ανοσοποιητικό σας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, όταν το σώμα είναι σοβαρά εξασθενημένο.

Εμβολιασμός κατά των θηλωμάτων

Επειδή ο HPV είναι ιός, μπορεί να κατασταλεί, όπως και ο ιός της γρίπης. Για το σκοπό αυτό, υπάρχουν αρκετά εμβόλια που είναι δραστικά κατά ορισμένων τύπων θηλωμάτων. Σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, ο εμβολιασμός είναι υποχρεωτικός - οι εμβολιασμοί κατά των θηλωμάτων τοποθετούνται στο ίδιο επίπεδο με τους εμβολιασμούς κατά της ιλαράς.

Ο εμβολιασμός συνιστάται μεταξύ 9 και 17 ετών, πριν από την έναρξη της σεξουαλικής δραστηριότητας, για την πρόληψη της μόλυνσης. Το εμβόλιο χορηγείται σε τρία στάδια - και οι τρεις ενέσεις πρέπει να γίνονται εντός ενός έτους. Το ίδιο το εμβόλιο είναι πολύ αποτελεσματικό - σχηματίζει ανοσία στο 96% των εμβολιασμένων ατόμων.

Ωστόσο, υπάρχουν και παγίδες. Το εμβόλιο προστατεύει μόνο από 4 τύπους HPV, και υπάρχουν περισσότεροι από εκατό από αυτούς. Φυσικά, σας σώζει από τους πιο δημοφιλείς ιούς, αλλά πρέπει να ακολουθείτε προφυλάξεις και κανόνες προσωπικής υγιεινής.

Κριτικές για τη θεραπεία των θηλωμάτων

Επεξεργασία υλικού

Γενικά, οι κριτικές σχετικά με την αφαίρεση των θηλωμάτων μέσω υλικού είναι πολύ αντιφατικές. Ακόμη και οι άνθρωποι γράφουν διαφορετικά για διαφορετικές μεθόδους - για κάποιους, το λέιζερ αφαίρεσε τα πάντα, ενώ για άλλους, το θηλώμα αναπτύχθηκε μετά από αυτό. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί για οποιεσδήποτε άλλες μεθόδους - φαίνεται ότι η επιτυχία της θεραπείας δεν εξαρτάται από την τεχνική, αλλά από τα μεμονωμένα χαρακτηριστικά του οργανισμού. Αλλά με πολλά μαθήματα διαδικασιών υλικού, είναι συνήθως δυνατό να απαλλαγούμε από τα θηλώματα. Κατά κανόνα, οι άνθρωποι καταφεύγουν στην αφαίρεση με λέιζερ ή στην κρυοκαταστροφή - αυτές οι διαδικασίες είναι οι πιο δημοφιλείς και φαίνονται πιο ασφαλείς για τους ασθενείς.

Θεραπεία στο σπίτι

Πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν σε διαφορετικές μεθόδους θεραπείας των θηλωμάτων στο σπίτι. Υπάρχουν πολύ λίγες κριτικές στις οποίες οι άνθρωποι γράφουν ότι οι μέθοδοι όπως το ξεφλούδισμα του κρεμμυδιού ή η κηροζίνη τους βοήθησαν. Αυτό δείχνει ότι οι λαϊκές θεραπείες είναι κυρίως αποτελεσματικές μόνο για μικρά κονδυλώματα, χωρίς βαθύ πυρήνα.

Υπάρχουν πολύ λιγότερες κριτικές για προϊόντα όπως το μολύβι και είναι παρόμοιες με τις κριτικές σχετικά με την επεξεργασία υλικού - αυτά τα προϊόντα βοηθούν ορισμένα, αλλά καθόλου για άλλα.